گزارش های رسیده از پتروشیمی مسجدسلیمان (MIS) نشان می دهد این غول صنعتی، تحت مدیریت «پیمان شاه اویسی»، در میانه ی منازعات فرسایشی سهامداران و ناتوانی های جدی فنی گرفتار شده است؛ جایی که رکوردهای نمایشی تولید، تابِ مقابله با زیان انباشته نزدیک به 5 هزار میلیارد تومان را ندارند.
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی فجر خوزستان به نقل از نبض بازار/ بررسی وضعیت بحرانی مجتمع پتروشیمی مسجدسلیمان در دوران تصدی پیمان شاه اویسی، از وزش پررنگ بادهای سیاست در راهروهای مدیریتی و توقف چرخ های توسعه در یکی از محروم ترین مناطق کشور حکایت دارد. شرکتی که قرار بود به قطب ارزآوری و اشتغال زایی بدل شود، اکنون به کانون تعارضات حقوقی، مدیریتی و زیست محیطی تبدیل شده است.
1. مدیرعامل یا بازرس فنی؟ / سایه سنگین پارلمان بر سر صنعت
پیمان شاه اویسی در حالی بر صندلی مدیرعاملی این مجتمع عظیم تکیه زده که سابقه اجرایی او در صنعت پتروشیمی، تنها به حدود 5 ماه معاونت بازرگانی محدود می شود. پیشینه ای که عمدتاً در حوزه بازرسی فنی و فعالیت های صنفی شکل گرفته و توانایی لازم برای هدایت فرآیندهای پیچیده تولید اوره و آمونیاک را با تردید جدی مواجه کرده است.
در این میان، شائبه حمایت های بی پرده دفتر «رضا جباری» نماینده مجلس از این انتصاب، پرسش برانگیز شده؛ دخالتی که نه تنها با هشدارهای مکرر مقام معظم رهبری درباره ورود سیاست به انتصابات تخصصی در تعارض است، بلکه پتروشیمی مسجدسلیمان را به «حیاط خلوت سیاسیون» برای تثبیت نفوذ منطقه ای تبدیل کرده است.
2. اسکناس سوزی در فلرها؛ آمونیاکی که دود می شود
در حالی که مدیریت شرکت با تبلیغات پرحجم، مدعی ثبت رکوردهای تولید است، واقعیت های فنی تصویر متفاوتی ارائه می دهد. نقص در زنجیره تولید و خرابی کمپرسورها موجب شده حجم بالایی از آمونیاک تولیدی ـ به عنوان محصولی با ارزش صادراتی ـ به جای تبدیل به اوره، در فلرها سوزانده شود.
اقدامی که مصداق روشن «آتش زدن به منابع ملی» است و علاوه بر خسارات سنگین اقتصادی، تبعات زیست محیطی نگران کننده ای برای ساکنان منطقه و اکوسیستم حساس زاگرس به همراه داشته است.
3. زیان انباشته 4.9 همتی و جنگ فرسایشی سهامداران
پتروشیمی مسجدسلیمان امروز با زیان انباشته ای حدود 4 هزار و 900 میلیارد تومان دست به گریبان است. ساختار مالکیت دوگانه میان صندوق بازنشستگی کشوری و سهامدار بخش خصوصی (یوسف داوودی)، شرکت را به میدان نبردی حقوقی بدل کرده است.
صدور رأی داوری دو هزار میلیارد تومانی علیه سهامدار خصوصی و طرح اتهامات متقابل درباره اجرای «سناریوی زمین سوخته» توسط مدیریت دولتی، عملاً تمرکز سازمان را از تولید و توسعه سلب کرده و انرژی شرکت را در نزاع های فرسایشی مستهلک ساخته است.
4. بحران کارگری و اخراج در آستانه سال نو
ناتوانی در مدیریت منابع انسانی، در ماجرای اخراج کارگران شرکت پیمانکاری «پرآور» به اوج رسید. اخراج نیروهای بومی باسابقه در اسفندماه سال گذشته، نه تنها موجی از تجمعات اعتراضی را رقم زد، بلکه نشان داد شعارهای «مسئولیت اجتماعی» مدیریت جدید، فراتر از بنرها و اطلاعیه های تبلیغاتی نرفته است.
وعده های مدیرعامل برای بازگشت این نیروها به کار، همچنان در پیچ وخم بروکراسی بلاتکلیف باقی مانده است.
5. پتروپالایش بختیاری؛ توسعه ای که به گروگان گرفته شد
فاز دوم این مجتمع، موسوم به «پتروپالایش بختیاری»، که ظرفیت ایجاد بیش از 2 هزار شغل مستقیم را دارد، عملاً در وضعیت رکود و انسداد قرار گرفته است. به نظر می رسد مدیریت دولتی و هلدینگ صبا انرژی، اراده ای جدی برای فعال سازی این طرح ملی ندارند؛ موضوعی که از سوی بخش خصوصی، به عنوان کارشکنی عامدانه برای جلوگیری از تکمیل زنجیره ارزش تعبیر می شود.
بحران حل می شود؟
پتروشیمی مسجدسلیمان امروز نه با مدیریت اقتصادی، بلکه با «مدیریت بحران زده» اداره می شود. رکوردهای ماهانه تولید که بدون توجه به فرسودگی تجهیزات و هزینه های پنهان ثبت می شوند، بیش از آنکه نشانه بهبود باشند، مسکّنی موقت برای انحراف افکار عمومی از زیان انباشته نزدیک به 5 هزار میلیارد تومان اند.
تا زمانی که این مجموعه از بند لابی های سیاسی رها نشود و تکلیف جنگ قدرت میان سهامداران روشن نگردد، باید پذیرفت که سرمایه بازنشستگان کشور، همچنان در فلرهای پتروشیمی مسجدسلیمان خواهد سوخت.