«فرودگاه اهواز؛ جایی که برای بسیاری از ما، شروعِ یک سفر است، اما برای من، نقطه ی آغاز یک مسیرِ سه ساله در راهروهای دادگاه شد. ماجرا تلخ و در عین حال ساده است: چمدانی که باید در مقصد به من تحویل داده می شد، از روی تسمه نقاله فرودگاه توسط فردی دیگر برداشته شد.

پرسش اصلی اینجاست: چرا سیستم نظارتی شرکت هواپیمایی در سالن خروجی فرودگاه، به وظیفه ذاتی خود یعنی تطبیق «تگ چمدان» با «رسید مسافر» عمل نکرد تا مانع از خروج غیرقانونی اموال من شود؟

پس از این اتفاق، پیگیری های من وارد هزارتویی شد که به نظر می رسد برای ناامید کردن مسافر طراحی شده است. از پیگیری قضایی در اهواز تا ارجاع پرونده به تهران، هزینه های مکرر سفر، هتل و پیگیری های اداری، نه تنها به جبران خسارت ختم نشد، بلکه سدِ محکمی را در برابر مطالبه گری شهروندان نشان داد.
چرا شرکت های هواپیمایی به راحتی از زیر بار این مسئولیت ها شانه خالی می کنند؟ پاسخ در ضعفِ پروتکل های حمایتی و حاشیه ی امنی است که برای این شرکت ها تعریف شده است. وقتی شرکت های هواپیمایی با تکیه بر قراردادهای پیچیده و گاهی ناعادلانه، هرگونه مسئولیت در قبال اموال مسافر را سلب می کنند، عملاً این پیام مخابره می شود که مسافر پس از خرید بلیط، در برابر هرگونه کاستی یا ضعف احتمالی در فرآیندهای حفاظت و صیانت از اموال خود، پشتوانه و حمایت مؤثری ندارد.

در حالی که در عرف جهانی، امنیت بار مسافر جزء لاینفک خدماتِ یک شرکت هواپیمایی است، در اینجا می بینیم که مسافر باید تاوانِ قصورِ ماموران شرکت را با هزینه های سنگین دادرسی بپردازد. وقتی شرکت هواپیمایی برای یک اشتباهِ ساده در چک کردن تگ، پاسخگو نیست و دادگاه ها نیز به دلیلِ نقص های قانونی، دستِ مسافر را کوتاه می بینند، آیا جز «فرار از مسئولیت» نام دیگری می توان بر این رویه گذاشت؟
این گزارش، نقدِ یک شرکت خاص نیست؛ بلکه فریادِ اعتراض مسافرانی است که قربانیِ این ساختارِ معیوب شده اند. از سازمان هواپیمایی کشوری می پرسیم: تا چه زمانی مسافران باید تاوانِ ضعفِ سیستم های امنیتی و نظارتیِ فرودگاه ها را با مال و جان خود بدهند؟»

خبرنگار اتنا قربانیان